تقدیم به زیباترین عشق

تقديم به زيباترين عشق و بهترين اميد براي روزهاي بي قراري ام تقديم به لايق ترين انساني كه همه ي آرامش زندگي ام را از او ميدانم وخاطراتش را تا لحظه مرگ در قلب شكسته ام پنهان مي كنم از كجا شروع كنم؟ از فريادي كه در دلم برپاست؟يا از سكوتي كه بر لبهايم جاريست؟ توراچگونه بخوانم؟ فرشته ي زندگي؟يا بادي كه ميوزد و شمع عمر مرا خاموش ميكند؟ از چه بنويسم؟از لبهاي خاموش يا از چشمهاي مست ديدار تو؟ بگذار با تو آغاز كنم. با تو كه پيمان بسته اي در فراز و نشيب راه عشق همراه من باشي.دستم بگيري و يارم باشي...كه اين راه فقط باتو به پايان ميرسد. مي خواهم بداني كه در نبودنت وجودم را تماما به راهي سپردم كه نه آرامش،نه طوفاني بود،هرچه بود نجواي دلتنگي تو بود كه مرحم شفايش سايه سار تو بود،سايه اي از لطف و مهرباني توبوود... عزيز دل بدان كه در نبودنت جاده ها را به تنهايي مرور ميكنم و زمين را پشت سر ميگذارم و به خاطروجودت دريا را در دلم و كوهستان را در دستم گرفته ام و فقط به خاطر تونفس ميكشم و به جراحت نگاهم مرحم ميگذارم تا شايد بداني كه در اين دنيا قلبي است... دراين زمان دوري،تمام راه ها را براي فرار از دلتنگي زير پا گذاشته ام،اما هيچ راهي نيافتم كه غيبت و دوري ات را توجيه كند كه ديگر تاب دوريت را ندارم. دوست دارم به جايي سفر كنم كه فقط تو باشي و زمزمه اي كه از تو شروع شود،مي خواهم به جايي بروم كه نه ستاره اي،نه پاره اي،فقط تو باشي. كاش مي توانستم به دورترين نقطه دنيا سفر كنم و نزديك تر شوم به معبودي كه تورا بر سر من قرار داد، مي خوهم بدانم علتش را،علت وجودت را كه من به نام قسمت آن را خوانده ام، اما قسمتي در ميان نبود هرچه بود خطا بود و اشتباه. مي خواهم به ياري اش گذر كنم از تو،از نگاه محبت آميزت،از لبخند گرم و صميمي ات و از زندگي ات كه گاهي ناخواسته شيرين ترين لحظاتش را به تلخ ترين ثانيه ها مبدل ساختم؛اما نمي دانم چگونه گذر كنم؟ ديگر نمي دانمچه بايد بكنم با اين دل خسته،دستهاي بسته،كه هرچه فكر ميكنم با دستهاي بسته كاري از پيش نخواهم برد. در مردابي گرفتار شده ام كه هرچه دست و پا ميزنم بيشتر فرو ميروم،نميدانم گذر كنم يا بمانم؟كه اگر گذر كنم با دلم چه كنم و اگر بمانم با وجدانم چه كنم؟ كاش مي توانستم به راهي سرازير شوم كه نه خزاني باشد،نه بهاري باشد،نه ملكوتي و نه آواز قناري فقط تو باشي و تو.